Kazım SAĞLAM

(02 Ağustos 2026, Cuma)

Irmak'ın Yatağı

Zemheride ırmak dondu,

Üzerinde gezen tilkinin ayak izlerini gördüm.

Kaygıyla yolunu beklediğim babamı tüten ocağın bacasıyla ısındım,

Sarp kayalıklarda dağ keçilerini seyrettim.

Külle toprağı karıştırdım. Donan kara serptim, donmasın yeşil buğday

Yeşil buğday donmadı, yeşerdi yedi başak verdi...

...

Karlar eridi ırmak coştu, yatağını değiştirdi,

Yüz elli beş kesime gelen kavaklıkları tek tek devirdi

Cıgarımı tüttürdüm seyre daldım.

Tüm emeğimi, mazimi umutlarımı yıktı viran eyledi,

Süklüm büklüm yıkıldım/yığıldım

Derinden bir ses yankılandı;

Verimli sandığın o yeşil, serin, asude

Senin geçici hülyaların

Beğenmediğin o kıraç ve susuz tarla asıl kaderinmiş.

Yıkılma, o verimsiz toprak sana sırlarını açacak ve sen yeniden hayat bulacaksın.

Her yıkılış bir yeniden doğuşun habercisi,

Dibe vurmak; yeniden dirilişin ilk adımı

Gazze'de çocuklar yuvalarını terk etmedikçe,

Yüreğine kül basan analar doğurdukça sen yıkılmayacaksın.