BİR AİLENİN SOSYAL SEYRİ

(20 Nisan 2026, Pazartesi)

Bir ailenin seyri dolayısıyla, sosyal bir değerlendirme olarak da okunabilir.

Köyden kente göç eden geniş bir aile/akraba topluluğu;

Çoğu Anadolu insanın meskûn olduğu kenar mahallede bir semte yerleşirler.

Çok mütevazı bir hayat yaşamaya başlarlar.

Çocuklarını geçindirmek için çalışır, ama daha çok inandığı idealler uğruna zamanını harcarlar.

Çocukları iyi okulda okuyamazlar, hem maddi imkanı buna uygun değil hem de inandıkları, bu tür şeylere müsaade etmez.

Geniş ailenin çocuklar büyür, değişik meslekler edinirler.

Kimi doktor olur, kimi mühendis, kimi hukukçu, kimi iş adamı, kimi akademisyen...

Bu yeni yetişen gençlerin hayat standartları iyileşir.

Başka başka semtlere, şehirlere hatta yurt dışına yerleşenler olur.

Gittikleri yerlerde yeni yeni çevreler edinirler. Yeni arkadaşlıklar, yeni alışkanlıklar.

Arada bir mahalleye uğrarlar, arabalarını park edecek yer bulamazlar ve ebeveynlerine bu semtten ayrılın burada yaşanmaz. Baksanıza sokaklar dar, arabaları çiziyorlar, kalabalık insan yığını, kültür seviyeleri düşük, havası iyi değil, burada yetişen çocukların geleceği olmaz. Biz neler çekerek bu hale geldik...

Her biri gittikleri yerde kendilerine bir dünya oluşturmuş, biribirlerin dilinden anlıyorlar, çocuklarını özel okullara gönderiyorlar, özel hocalar tutup çocuklarının geleceği için gece gündüz çalışıyorlar.

Bütün bunlara rağmen kendi aralarında da bir sosyal çalışmaları var. Yeni yeni güzel işler yapıyorlar.

Gel gör, eski mahallede oturan ebeveynler onların yakasını bırakmıyor.

Onlar ebeveyn ilişkilerini sürdürmek istiyorlar. Ama anlayışları farklılaşmış, dünyaya bakışları başkalaşmış, hizmet anlayışları uyuşmuyor. Mümkün mertebe ilişkilerini seyrekleştirmeye, görüşürken derin mevzulara girmemeye, kendi çocukları hakkında ebeveynlerle konuşmamaya çalışıyorlar.

Ebeveynlerine sizin zamanınız geçti, artık bize ayakbağı olmayın da diyemiyorlar. Psikolojik bir baskı altında kendilerini görüyorlar; bir tarafta bunlar bizin ana-babamız bizi büyüttüler, bizim yolumuzu açmak ve geleceğimizi aydınlatmak için bunca zahmetler çektiler, ama artık yakamızdan düşmeleri gerekir diye düşünüyorlar.

Yeni ilişki ağları ile yetiştikleri mahalle kültürü uyuşmuyor, onlar eski mahalleyi geçmişte kalmış bir anı olarak görmek istiyor.

Onlar böyle istiyor ama ebeveynleri öyle düşünmüyor. Eski sıcak ilişkilerin devamını istiyorlar. Daracık evlerde iç içe sohbetler, dertlerini ve imkanlarını birlikte değerlendirmeler. Daha sıkı ve tekellüfsüz irtibatlar...

Bu atmosfer, bu ruh hali ister istemez kırılmalara ve sitemlere dönüşüyor. Yeni, bizi anlamıyorlar diyor. Eskiler bizi unuttular ve bizim yaptıklarımızı inkar ediyor derler.

......